नथद्वाराच्या श्रीनाथजी मंदिरात दलितांची प्रवेश आणि कैलास सत्यासची संघर्ष

(ते ‘डायसालाई’ नावाच्या पुस्तकाचा एक भाग आहेत. कैलास सत्यार्थी या पुस्तकाचे लेखक आहेत. शांततेचे नोबेल पारितोषिक जिंकणारा तो भारतातील एकमेव व्यक्ती आहे. हे पुस्तक त्यांचे आत्मकथन आहे. ते घडले. कैलास सत्यासती हे एक आहे. ‘बाचपण बाचाओ अंडोलन’ चे संस्थापक.

शुड्रास आणि विध्वंसकांची नोंद दृश्यमान आहे …

नाथद्वाराच्या श्रीनाथजीने मंदिराच्या भिंतीवर लिहिले आहे-शूद्रस आणि विध्वंसकांच्या प्रवेशास निषिद्ध आहे ‘. मंदिरात प्रवेश करण्यापासून रोखण्यासाठी आम्ही दलितांची प्रथा रद्द करण्याचा निर्णय घेतला. स्वामी अग्निव्हस, हरिजानचे कार्यकर्ते हजारिलल जटौलिया आणि मी एकत्र योजना आखली. आमचे उद्दीष्ट बहुतेक पांडा आणि याजकांना थांबविणे आणि दलित समाजाचे मनोबल वाढविणे हे होते.

02 ऑक्टोबर 1988 मी कोसमध्ये सुमारे 30 दलितांच्या तुकडीसह नाथद्वारावर पोहोचलो. उच्च न्यायालयातील आदेश आणि पोलिस सुरक्षा असूनही, वातावरण तणावपूर्ण होते. जेव्हा आम्ही मंदिराच्या मुख्य दारावर पोहोचलो तेव्हा तेथे एक लॉक होता. मंदिरात शूज, चामड्याचे बेल्ट आणि शस्त्रे घेऊन पोलिस शूजमध्ये प्रवेश करू शकले नाहीत, म्हणून आम्ही एकटाच आत गेलो.

तो दरवाजा उघडताच आणि आत पोहोचताच अचानक 20-25 सशस्त्र पुरुष तळघरातून बाहेर आले. त्यांच्याकडे लोखंडी पेय, लाठी आणि इतर शस्त्रे होती. मला वाचवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यांनाही मारहाण झाली.

मंदिरात या चेंगराचेंगरी आणि हिंसाचाराने पोलिसांनी हस्तक्षेप केला. माझी बहीण समान वकील माधुरी सिंह यांनी अधिका authorities ्यांना धमकावले की ती त्यांना कोर्टात आणतील. सशस्त्र पोलिसांनी दरवाजा तोडून आम्हाला वाचवले. हल्लेखोर चोरातून पळून गेले.

मी पोलिसांना धावताना आणि छतावर ओरडताना पाहिले. अचानक जवळ उभे असलेल्या एका पोलिस कर्मचा .्याने मला कठोरपणे ढकलले. पुढच्या क्षणी, मोठा आवाज आणि धूर छतावर दिसला. छताच्या छतावर माझ्या डोक्याच्या समोर एक चिकणमाती घडा ठेवला होता, जो acid सिडने भरलेला होता. हल्लेखोरांनी त्याला खाली टाकून मला ठार मारण्याचा प्रयत्न केला. परंतु पोलिसांच्या तत्परतेमुळे तेथे घडा फुटला आणि मी वाचलो.

माझे साथीदार हळूहळू भेटले आणि काही दलितांनी जड सुरक्षेखाली मंदिरात प्रार्थना केली. या घटनेची बातमी वर्तमानपत्रांमध्ये दिसून आली आणि देशभर पसरली. हे अध्यक्ष आर वेंकटरामन यांच्या प्रतिध्वनीवर पोहोचले. श्रीनाथ जी यांना दलितांसह पाहण्याची इच्छा त्यांनी व्यक्त केली. यामुळे मध्य आणि राजस्थान सरकारमध्ये घाबरून गेले. काही दिवसातच मुख्यमंत्री दलितांच्या मोठ्या गटासह मंदिरात पोहोचले. पांडाने दलितांचे स्वागत केले आणि प्रार्थना केली. नाथद्वार मंदिरात शूद्र आणि नॉन-हँडसच्या प्रवेशावरील बंदी आता इतिहास बनली आहे.

मुलगी खोलीत शिरली

मी मनिलाच्या स्वस्त हॉटेलमध्ये थांबलो. दुपारी होती. मी माझ्या खोलीत पडलो होतो. कोणीतरी दार ठोठावले. उघडताना, एक तरुण स्त्री न विचारता आत आली. जेव्हा ती माझ्या पलंगावर बसली तेव्हा मी स्तब्ध होतो.

मी विचारले, “तू कोण आहेस, तुला काय हवे आहे?” त्याचे
इंग्रजी उच्चार खूप विचित्र होते.

त्याच गोष्टीला पुन्हा विचारल्यावर, तो एका तुटलेल्या इंग्रजीत म्हणाला, “मी आलो आहे, तुला माझी गरज आहे” (कदाचित तुला माझी काही गरज आहे, म्हणूनच मी आलो आहे.)

जेव्हा मी ‘एन’ मध्ये डोके टेकले, तेव्हा ती म्हणाली, “तू थकलो आहेस, मी मालिश करतोस” (तू थकलो आहेस, मी मालिश करतो.) तोपर्यंत मला तिचा हावभाव समजला होता, आणि काळजीपूर्वकही गेलो. मी हात गुंडाळले आणि म्हणालो, “नाही, मी ठीक आहे, तू निघून जा.”

तो हसला आणि त्याचा टी-शर्ट वर उचलला. मग उभे राहून माझे दोन्ही खांदे पकडले. मला भीती वाटली. तिचा हात धरून मी बाहेर पडू शकलो नाही. तिने अज्ञात ठिकाणी आवाज काढण्यास सुरुवात केली तर माझ्या बाबतीत काय होईल? कसा तरी मी खोली उघडली आणि ताबडतोब खाली पळत गेलो. हॉटेलच्या रिसेप्शनवर बसलेली बाईसुद्धा अनुपस्थित होती. मी तिथे पडलेल्या जुन्या पलंगावर बसलो. मला आणखी एक भीती वाटत होती की खोलीत बसलेली मुलगी कुठेतरी माझे सामान चोरून गायब होऊ नये. मी रिसेप्शनिस्टला जोरात कॉल करण्यास सुरवात केली.

अस्वीकरण: एनडीटीव्हीने या कथेत पुस्तकातूनच दिलेली उपाव्याचे आणि परिच्छेद घेतला आहे. या परिच्छेदांमध्ये दिलेल्या तथ्ये आणि माहितीसाठी लेखक आणि पुस्तक प्रकाशक पूर्णपणे जबाबदार आहेत. त्यामध्ये दिलेल्या वस्तुस्थिती आणि माहितीसाठी कोणत्याही प्रकारे एनडीटीव्ही जबाबदार नाही.

हेही वाचा: हस्तांतरण किंवा राजीनामा…: तिरुपती मंदिरातील 18 नॉन -हिंडू कर्मचार्‍यांवर कृती