23 आठवड्यांचे अकाली जन्मलेले बाळ पुण्याच्या रुग्णालयात सर्व अडचणींना तोंड देत जगले

पुणे : पुण्यातील एका खासगी रुग्णालयाने श्वासोच्छवासाच्या त्रासासारख्या गंभीर गुंतागुंतीसह अवघ्या ५५० ग्रॅम वजनाच्या २३ आठवड्यांच्या मुदतपूर्व जन्मलेल्या मुलाचे प्राण वाचवले आहेत. डॉक्टरांनी केवळ त्याचे अस्तित्व सुनिश्चित केले नाही तर त्याच्या सामान्य वाढ आणि विकासास समर्थन दिले.गृहिणी रिमा मिश्रा (३३) आणि तिचा नवरा, कमल मिश्रा (३७) हे त्यांच्या पहिल्या अपत्याची आतुरतेने वाट पाहत होते, जेव्हा रिमा 23 आठवड्यांच्या अकाली प्रसूतीमध्ये गेली. “मला पूर्वी कोणताही जुनाट आजार नव्हता आणि माझी प्रसूतीपूर्व तपासणी सामान्य होती. अचानक, मला असामान्य अस्वस्थता जाणवली आणि माझे पाणी फुटले,” ती म्हणाली. 17 जुलै रोजी कोंढवा येथील अन्य एका खासगी रुग्णालयात उत्स्फूर्त योनीमार्गातून बाळाचा जन्म झाला.डॉ प्रशांत लक्ष्मणराव रामटेककर, सल्लागार बालरोगतज्ञ आणि मदरहूड हॉस्पिटल्सचे नवजात तज्ज्ञ म्हणाले, “पडद्याच्या अकाली तुटून पडल्यानंतर बाळाची प्रसूती झाली आणि त्याला जीवन समर्थन आवश्यक आहे. आमच्या एनआयसीयू ट्रान्सपोर्ट टीमने अत्यंत अकाली जन्मलेल्या नवजात बाळाला विशेष नवजात रुग्णवाहिकेतून बाहेर काढले.”ते म्हणाले, “आम्हाला माहित होते की बाळाला जगण्यासाठी प्रगत आधाराची गरज आहे. 23 आठवड्यात जन्मलेली आणि 600 ग्रॅमपेक्षा कमी वजनाची बाळे मायक्रो-प्रीमी श्रेणीत येतात आणि त्यांना श्वासोच्छ्वास निकामी होणे, मेंदूतील रक्तस्त्राव, संसर्ग आणि आहार घेण्याच्या अडचणींचा समावेश होतो. आमच्या एनआयसीयू ऑन व्हील्स टीमने त्याला स्थिर केले आणि काही तासांपूर्वी सुरक्षितपणे उपचार केले आणि काही तास आधी त्याला सुरक्षितपणे हस्तांतरित केले. फरक,बाळाला फुफ्फुसांचा अविकसित विकास झाला होता आणि श्वास घेण्यास गंभीर त्रास होता, त्याला व्हेंटिलेटरची आवश्यकता होती. “आम्ही फुफ्फुसांच्या परिपक्वताला मदत करण्यासाठी सर्फॅक्टंट प्रशासित केले आणि सात दिवस सतत वायुवीजन केले. नंतर, आम्ही त्याला CPAP आणि HFNC सारख्या नॉन-इनवेसिव्ह सपोर्टवर हलवले. रक्त गोठण्यावर परिणाम करणारा सेप्सिस देखील त्याला उशीरा सुरू झाला. अशा बालकांवर उपचार करणे आव्हानात्मक असते कारण प्रत्येक अवयव अपरिपक्व असतो. आम्ही द्रव व्यवस्थापित केले, मेंदूच्या स्कॅनचे परीक्षण केले, आरओपी स्क्रीनिंग केले आणि श्रवणशक्तीचा विकास सुनिश्चित केला,” रामटेककर म्हणाले.डॉ. तुषार पारीख, वरिष्ठ सल्लागार निओनॅटोलॉजिस्ट आणि मदरहूड हॉस्पिटलचे विभाग प्रमुख म्हणाले, “पोषण हे श्वासोच्छवासाच्या आधाराइतकेच महत्त्वाचे होते. बाळाला संपूर्ण पॅरेंटरल पोषण सुरू केले गेले आणि नंतर फीडिंग ट्यूबद्वारे व्यक्त आईच्या दुधात संक्रमण केले गेले. कांगारू मदर केअरची सुरुवात लवकर करण्यात आली होती, ज्यामुळे त्याला स्थिरता, त्याच्या पालकांशी बंध आणि शारीरिक आणि भावनिकदृष्ट्या वाढण्यास मदत झाली. तो चांगले स्तनपान करत होता आणि डिस्चार्जद्वारे मेंदू, डोळे आणि ऐकण्याच्या सर्व तपासणी सामान्य होत्या.”सुमारे 100 दिवसांच्या गहन काळजीनंतर, 27 ऑक्टोबर रोजी बाळाला 37 आठवड्यात डिस्चार्ज देण्यात आला, त्याचे वजन 2.2 किलो होते, त्याचे स्तनपान चांगले होते आणि निरोगी विकासाची प्रगती दिसून आली.“जेव्हा मी माझ्या बाळाला पहिल्यांदा पाहिलं तेव्हा माझं हृदय धस्स झालं. एनआयसीयूमधला प्रत्येक दिवस हा एक भावनिक रोलरकोस्टर होता. सर्वात लहान टप्पे म्हणजे एक मोठा विजय असल्यासारखे वाटले. आज त्याला वाढताना पाहणे एक चमत्कारासारखे वाटते,” रिमा म्हणाली.