एक पुरोगामी नवरा ‘बेशरम आदमी’ मध्ये स्वतःच्या ढोंगीपणाचा सामना करतो

पुणे : स्वत:ला पुरोगामी समजणारा माणूस अचानक आई-वडिलांसमोर बायकोची अंतर्वस्त्रे सुकवण्यासाठी लटकवायला कचरतो तेव्हा काय होते? संकोचाचा तो विचित्र क्षण विजय शर्मा लिखित आणि दिग्दर्शित आणि अमोल पराशर यांनी सादर केलेल्या “बेशरम आदमी” च्या हृदयात आहे. हिराबाग चौकातील श्रीराम लागू रंग-अवकाश सभागृहात शनिवारी संध्याकाळी 7 वाजता पुण्यात हा शो आयोजित केला जाईल, 2025 मध्ये 24 शो झाल्यानंतर या वर्षी उत्पादन पुन्हा सुरू होत असल्याने शहरात त्याचे पुनरागमन होत आहे. शर्मा म्हणाले की ही कल्पना एका गंभीर वैयक्तिक क्षणातून उद्भवली ज्यामुळे त्याला स्वतःच्या कंडिशनिंगवर प्रश्न पडला. “जेव्हा पुरुष महिलांसोबत राहतात, मग ते जोडपे म्हणून किंवा फ्लॅटमेट म्हणून, एकमेकांची कपडे धुणे हाताळणे ही एक सामान्य गोष्ट आहे. माझ्या पत्नीचे आणि माझे कपडे सुकवण्यासाठी किंवा दुमडण्यासाठी बाहेर ठेवणे माझ्यासाठी काही सामान्य नव्हते. परंतु, जेव्हा माझे आईवडील आले, तेव्हा मला समजले की माझ्या पत्नीच्या कपड्यांखाली कपडे घालण्यासारखे सोपे काहीतरी करण्यात संकोच आहे. ती अस्वस्थता मला एक्सप्लोर करायची, बोलायची आणि लिहायची होती,” शर्मा म्हणाले. “नाटक तुम्हाला विचारायला लावते की एवढी साधी कृती अचानक अस्वस्थ का वाटते.” तो पुढे म्हणाला: “ही अशी गोष्ट आहे जी अनेकांना अनुभवावी लागते पण क्वचितच त्याबद्दल बोलतात. आणि जेव्हा एखादी गोष्ट सामान्य असते परंतु त्याबद्दल बोलली जात नाही, तेव्हा ती शोधण्याची गरज असते.”कथेचे रूपांतर एका समुच्चय नाटकात करण्याऐवजी, शर्माने ते एकल विनोदी अभिनय म्हणून लिहिणे निवडले जेणेकरून पात्राचा अंतर्गत संघर्ष थेट प्रेक्षकांसमोर सहज पचनी पडेल अशा प्रकारे उलगडू शकेल. “स्क्रिप्ट माणसाच्या मानसिक बडबडीवर लक्ष केंद्रित करते. त्याला त्याच्या शंका आणि प्रश्न प्रथम व्यक्तीमध्ये सांगू देऊन, त्या विचारांचा प्रभाव पाहून प्रेक्षक त्याच्याबद्दल सहानुभूती व्यक्त करू शकतात,” शर्मा म्हणाले. भारतीय घराघरांत सतत अनौपचारिक लैंगिकता यांसारख्या अस्वस्थ विषयाला सामोरे जाताना प्रेक्षकांना नि:शस्त्र करण्यासाठी हे नाटक विनोदाचा वापर करते. “वेगवेगळ्या शहरांतील प्रेक्षक तिथल्या संस्कृतीनुसार वेगवेगळ्या प्रतिक्रिया देतात. पण, प्रत्येक वेळी, आम्ही प्रेक्षक प्रथम एकमेकांना कोपर घालताना, नंतर हसत आणि नंतर गर्जना करत हसताना पाहतो,” शर्मा म्हणाले. ते पुढे म्हणाले, शीर्षक नाटकाची मध्यवर्ती कल्पना प्रतिबिंबित करते. “‘बेशराम’ [shameless] फक्त एक लेबल आहे. आम्ही अनेकदा त्यांना मर्यादित करण्यासाठी लेबले देतो. पण जर एखादी गोष्ट आपल्याला मोठ्या चांगल्या दिशेने ढकलत असेल किंवा आपल्याला वाढण्यास मदत करत असेल तर कदाचित थोडेसे ‘बेशरम’ होण्यास हरकत नाही.अभिनयाचे वजन अभिनेते अमोल पाराशर यांनी उचलले आहे, ज्यांचा विश्वास आहे की स्क्रिप्टने त्याला पात्राचा सांगाडा दिला, परंतु 20 पेक्षा जास्त वेळा केल्यानंतर, मांस आणि रक्त अपरिहार्यपणे स्वतःहून येऊ लागले. “मला वाटते की माझ्यापैकी बरेच लोक शांतपणे घसरले आहेत – माझी लय, माझी विनोदबुद्धी आणि मी ज्या पद्धतीने शांततेवर प्रक्रिया करतो. हे व्यक्तिरेखा स्वतःची अतिशयोक्तीपूर्ण आवृत्ती बनते. कालांतराने, मला जाणवले की शोमधील सर्वात प्रामाणिक क्षण असे आहेत जेथे मी अजिबात अभिनय करण्याचा प्रयत्न करत नाही, “पराहरने सत्य प्रतिक्रिया व्यक्त करताना सांगितले. प्रेक्षकही एक निष्क्रिय पात्र बनतो. “प्रत्येक रात्री, खोलीतील उर्जा थोडी वेगळी असते. काही प्रेक्षक आधी हसतात, काही जास्त वेळ शांत बसतात, तर काहीजण काय प्रतिक्रिया देतात ते पाहून आश्चर्यचकित होतात. यामुळे परफॉर्मन्सची लय सतत बदलते,” पराशर म्हणाले. “काही विराम बदलतात, काही ओळी वेगळ्या प्रकारे उतरतात आणि काहीवेळा प्रेक्षक पात्राबद्दल काहीतरी प्रकट करतात जे स्क्रिप्ट देखील पूर्णपणे स्पष्ट करत नाही.”